ค่ำคืนนี้… ผมยืนอยู่กลางไทม์สแควร์ มหานครนิวยอร์กลมเย็นปลายฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านเสื้อโค้ต เสียงพูดคุยจากผู้คนรอบตัวดังระคนที่ซึ่งแสงไฟไม่เคยดับและเวลาไม่เคยหยุดเดิน ผมยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน แสงนีออนสาดพร่างเหนือศีรษะ บนป้ายจอขนาดยักษ์ ที่แข่งขันกันฉายความฝันของโลกตะวันตก อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เสียงดนตรีจากนักเต้นเกาหลีกลุ่มหนึ่ง ดังขึ้นจากหัวมุมถนน หนุ่มสาวในเสื้อผ้าสีทึบ เต้นอย่างมั่นใจท่ามกลางผู้คนจากทุกชาติ จังหวะ K-pop กระแทกเข้ากับจังหวะหัวใจ ของเมืองนี้อย่างลงตัว เป็นภาพที่ผมมองแล้วอดยิ้มไม่ได้ เพราะมันคือ “พลังของเอเชีย” ที่ไม่ต้องตะโกน แต่ก็ทำให้เมืองทั้งเมืองต้องหยุดมอง ผมยืนดูอยู่นาน ก่อนจะเหลือบตาเห็นอีกฝั่งของถนน แสงสีม่วงทองของป้ายโฆษณา

มหานครนิวยอร์ก ใต้เงาแห่งความทรงจำ 9/11 Memorial & One World Trade Center นิวยอร์ก… เมืองที่เคลื่อนไหวไม่หยุดเหมือนลมหายใจของโลกที่ไม่มีวันพักแต่ในหัวใจของมหานครแห่งนี้มี “จุดหนึ่ง” ที่เงียบกว่าที่ใดจุดที่เวลาเหมือนหยุดนิ่งไว้ตั้งแต่วันที่ 11 กันยายน ปี 2001 ผมยืนอยู่ตรงนั้น… พื้นที่ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นตึกแฝดเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ สัญลักษณ์ของพลังและความรุ่งเรืองของอเมริกา จนกระทั่งวันหนึ่ง เครื่องบินโดยสารสองลำ พุ่งชนอาคารทั้งสองกลางฟ้าแมนฮัตตัน เปลวไฟพวยพุ่ง สะท้อนความสูญเสียที่ไม่มีวันลืม