Green Trip Holiday

หนึ่งวันในเมืองที่เวลาเดินช้ากว่าลมหายใจ เราเริ่มต้นวันที่ย่านเมืองเก่า (Old Québec) พื้นที่ที่ถูกยกให้เป็น มรดกโลกของยูเนสโก ด้วยความงดงามและเอกลักษณ์แบบยุโรปยุคอาณานิคม ทั้งกำแพงหิน ถนนแคบ และร้านกาแฟที่ตั้งอยู่ใต้เงาตึกศตวรรษที่ 17 ย่านนี้ถือเป็น “หัวใจแห่งฝรั่งเศสในอเมริกาเหนือ” เพราะในปี ค.ศ. 1608 นักสำรวจชาวฝรั่งเศส ซามูเอล เดอ แชมเพลน (Samuel de Champlain) ได้เลือกจุดนี้ตั้งอาณานิคม นิวฟรานซ์

ละอองน้ำลอยคลุ้งเหนือขอบผา เสียงคำรามของสายน้ำตกไนแอการาดังก้องไปทั่ว ยิ่งยืนใกล้เท่าไร ยิ่งรู้สึกได้ถึงพลังของธรรมชาติที่ไม่อาจหยุดยั้งได้ในม่านหมอกนั้น มีบางอย่างนิ่งงันอยู่ในใจนักเดินทางคนหนึ่งที่กำลังเฝ้าดูโลกหมุนไปพร้อมเสียงของสายน้ำ ท่ามกลางแรงตกของสายน้ำ ผมพบความนิ่งของใจตัวเอง น้ำตกไนแอการาฝั่งประเทศแคนาดา

ค่ำคืนนี้… ผมยืนอยู่กลางไทม์สแควร์ มหานครนิวยอร์กลมเย็นปลายฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านเสื้อโค้ต เสียงพูดคุยจากผู้คนรอบตัวดังระคนที่ซึ่งแสงไฟไม่เคยดับและเวลาไม่เคยหยุดเดิน ผมยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน แสงนีออนสาดพร่างเหนือศีรษะ บนป้ายจอขนาดยักษ์ ที่แข่งขันกันฉายความฝันของโลกตะวันตก อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เสียงดนตรีจากนักเต้นเกาหลีกลุ่มหนึ่ง ดังขึ้นจากหัวมุมถนน หนุ่มสาวในเสื้อผ้าสีทึบ เต้นอย่างมั่นใจท่ามกลางผู้คนจากทุกชาติ จังหวะ K-pop กระแทกเข้ากับจังหวะหัวใจ ของเมืองนี้อย่างลงตัว เป็นภาพที่ผมมองแล้วอดยิ้มไม่ได้ เพราะมันคือ “พลังของเอเชีย” ที่ไม่ต้องตะโกน แต่ก็ทำให้เมืองทั้งเมืองต้องหยุดมอง ผมยืนดูอยู่นาน ก่อนจะเหลือบตาเห็นอีกฝั่งของถนน แสงสีม่วงทองของป้ายโฆษณา

มหานครนิวยอร์ก ใต้เงาแห่งความทรงจำ 9/11 Memorial & One World Trade Center นิวยอร์ก… เมืองที่เคลื่อนไหวไม่หยุดเหมือนลมหายใจของโลกที่ไม่มีวันพักแต่ในหัวใจของมหานครแห่งนี้มี “จุดหนึ่ง” ที่เงียบกว่าที่ใดจุดที่เวลาเหมือนหยุดนิ่งไว้ตั้งแต่วันที่ 11 กันยายน ปี 2001 ผมยืนอยู่ตรงนั้น… พื้นที่ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นตึกแฝดเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ สัญลักษณ์ของพลังและความรุ่งเรืองของอเมริกา จนกระทั่งวันหนึ่ง เครื่องบินโดยสารสองลำ พุ่งชนอาคารทั้งสองกลางฟ้าแมนฮัตตัน เปลวไฟพวยพุ่ง สะท้อนความสูญเสียที่ไม่มีวันลืม