ค่ำคืนนี้…
ผมยืนอยู่กลางไทม์สแควร์ มหานครนิวยอร์กลมเย็นปลายฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านเสื้อโค้ต
เสียงพูดคุยจากผู้คนรอบตัวดังระคนที่ซึ่งแสงไฟไม่เคยดับและเวลาไม่เคยหยุดเดิน
ผมยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน
แสงนีออนสาดพร่างเหนือศีรษะ
บนป้ายจอขนาดยักษ์
ที่แข่งขันกันฉายความฝันของโลกตะวันตก
อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
เสียงดนตรีจากนักเต้นเกาหลีกลุ่มหนึ่ง
ดังขึ้นจากหัวมุมถนน
หนุ่มสาวในเสื้อผ้าสีทึบ
เต้นอย่างมั่นใจท่ามกลางผู้คนจากทุกชาติ
จังหวะ K-pop กระแทกเข้ากับจังหวะหัวใจ
ของเมืองนี้อย่างลงตัว
เป็นภาพที่ผมมองแล้วอดยิ้มไม่ได้
เพราะมันคือ “พลังของเอเชีย”
ที่ไม่ต้องตะโกน
แต่ก็ทำให้เมืองทั้งเมืองต้องหยุดมอง
ผมยืนดูอยู่นาน
ก่อนจะเหลือบตาเห็นอีกฝั่งของถนน
แสงสีม่วงทองของป้ายโฆษณา
“การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย”
ปรากฏขึ้นเหนือศีรษะผู้คน
หญิงสาวในชุดผ้าไหม ยิ้มอ่อนโยน
ต่อหน้าทะเลอันดามัน
ต่อเนื่องด้วยภาพของเครื่องบิน “การบินไทย” ที่บินเหนือกลุ่มเมฆพร้อมคำว่า
“Smooth as Silk.”
ในห้วงนาทีนั้น
ผมกลับรู้สึกว่าความเป็นเอเชีย
ไม่ได้อยู่ไกลจากที่นี่เลย
มันอยู่ตรงหน้าผม
แทรกอยู่ในแสง สี และเสียง
ของดินแดนตะวันตก
แต่แตกต่างกัน
ด้วยจิตวิญญาณที่สงบกว่า อ่อนโยนกว่า
เหมือนสายน้ำที่ไม่ขัดขืน
แต่ค่อย ๆ ไหลผ่านก้อนหินไปอย่างเข้าใจ
ที่ไทม์สแควร์…
ผู้คนเร่งเดินราวกลัวเวลาจะหนีหาย
แต่ผมกลับยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
ในใจกลับเงียบอย่างประหลาด
ฟังเสียงนักเต้นจากเกาหลี
มองป้ายของการท่องเที่ยวไทย
และปล่อยใจให้สงบลง
ท่ามกลางความโกลาหล
เพราะในที่สุด ผมก็เข้าใจว่า
“ความเคลื่อนไหว” กับ “ความสงบ”
ไม่ได้เป็นศัตรูกันเลย
มันเป็นเพียงสองด้านของชีวิต
ที่ส่องสะท้อนกันอยู่กลางแสงนีออน
ค่ำคืนนี้…
นิวยอร์กไม่หลับ
แต่ผมกลับได้พักผ่อน
ในความสว่างที่เต็มไปด้วยความสงบ
ผู้คนรอบข้างยังคงเดินต่อไป
แต่ผมยังยืนนิ่ง มองป้ายโฆษณาไทยอยู่เช่นนั้น
ในมหานครที่เต็มไปด้วยผู้คนจากทั่วโลก
ผมกลับรู้สึกว่า…ค่ำคืนนี้
ผมไม่ได้อยู่ “ไกลบ้าน” อีกต่อไป
ไทม์สแควร์
ไทม์สแควร์ มหานคร นิวยอร์ก
สหรัฐ อเมริกา
